బురుజు.కాం Buruju.com: Hyderabad: భక్త రామదాసుగా పేరు పొందిన కంచర్ల గోపన్నకు సంబంధించిన చారిత్రక ఆధారాలు ఏ ఒక్కటీ ఇంత వరకు లభించలేదు. ఆయన గోల్కొండ చెరశాల నుంచి విడుదలై ఉంటే ఆ తర్వాత ఏమయ్యారో తెలిపే సాక్ష్యాలు ఏవీ తనకు కనిపించలేదని 1920లో భద్రాచలం ఆలయాన్ని క్షుణ్ణంగా పరిశీలించిన వెంకోబారావు అనే పురావస్తు శాఖ అధికారి తన నివేదికలో తెలిపారు. ఆలయంలోని భక్త రామదాసు కాలం నాటిగా భావించే శాసనం ఒకటి అప్పటికే ధ్వంసమై ఉండగా ఆలయానికి కొందరు మహిళలు విరాళాలు ఇచ్చినట్టుగా తెలిపే అదే కాలం నాటి శాసనం మాత్రం ఆయనకు కనిపించింది. భక్త రామదాసు చారిత్రక ఆధారాలను కనుగొనేందుకు తెలంగాణ ప్రభుత్వం నడుం కట్టాలని సూచిస్తూ ‘బురుజు.కాం’ అందిస్తున్న కథనాల్లో ఇది నాలుగోవది) అసలు భక్త రామదాసుకు చెందినవిగా మనం ఇప్పుడు చెప్పుకొంటున్న కీర్తనల్లో నిజంగా ఆయన రాసినవి ఏవి, ఇతరులవి ఏవి అనేది ఇప్పటికీ తెలియటం లేదంటూ ప్రఖ్యాత సంగీత కళాకారులు బాలాంతరపు రజనీ కాంతరావు 1958లోనే వెల్లడించారు. రామదాసుపై గ్రంథాలు రాసిన వారిలో అత్యధిక మంది కేవలం ఇటువంటి అనుమానాస్పద కీర్తనలను ఆధారం చేసికొని విశ్లేషణలు చేశారే తప్ప పరిశోధనలకు నడుం కట్టలేదు.

భద్రాచలం ఆలయంలోని ప్రస్తుత ధ్యాన మందిరం ఉన్న చోటనే భక్తరామదాసు నివసించేవారని పూజారులు చెబుతున్నా 1920 నాటి వెంకోబారావు నివేదికలో ఈ విషయమేది లేదు

భక్త రామదాసు కీర్తనల పైనే అనుమానాలు ఉన్నప్పుడు వాటి ఆధారంగా చారిత్రక అంశాలను గుర్తించటం సాధ్యం కాదు. అసలు వందేళ్ల క్రితం పురావస్తు అధికారి వెంకోబారావు తప్ప ఆ తర్వాత ఎవరూ కూడా భక్త రామదాసు చారిత్రకతను శోధించటానికి ప్రయత్నించలేదని అందుబాటులో గల గ్రంథాలు, నివేదికలను బట్టి స్పష్టమవుతోంది. దీంతో రామదాసు గోల్కొండ చెరశాలలోనే చనిపోయాడా? అసలు గోల్కొండ ఉన్నతాధికారులైన అక్కన్న మాదన్నలు రామదాసు దగ్గర బంధువులు అయినప్పుడు అతన్ని 12 ఏళ్లు ఎందుకు ఖైదు చేసినట్టు? వంటి ఎన్నెన్నో ప్రశ్నలకు ఇప్పటికీ సరైన సమాధానాలు లేవు. భక్త రామదాసు చారిత్రకతను పరిశోధించటానికి ఆనాటి ఆధారాలే లేవా? అంటే ఉన్నాయనే చెప్పొచ్చు. దాదాపు నాలుగు వందల ఏళ్ల క్రితం నాటి మొఘల్, కుతుబ్ షాహిల కాలాల నాటి గోల్కొండ రాజ్యం రెవెన్యూ పత్రాలు హైదరాబాదు, దిల్లీ తదితర ప్రాంతాల్లో ఇప్పటికీ లక్షల సంఖ్యలో ఉన్నాయి.

ఎటువంటి ఆధారాలు లేకున్నా ప్రజా బాహుళ్యంలో గల కథల ఆధారంగా పురావస్తు శాఖ వారు గోల్కొండ కోటలో ఇలా రామదాసు బందీకానా అంటూ బోర్డును పెట్టటం విశేషం

వీటిని కనుక పరిశీలించగలిగితే ఆనాడు రామదాసును విడిపించేందుకు తానీషాకు సొమ్మును ఇచ్చింది ఎవరనేది సైతం బయటపడుతుందని ప్రఖ్యాత చరిత్రకారులు, రచయిత సురవరం ప్రతాప రెడ్డి గారు తన ‘ఆంధ్రుల సాంఘీక చరిత్ర’ లో పేర్కొన్నారు. చెరశాల నుంచి రామదాసు విడుదలయ్యాక భద్రాచల ఆలయ సమీపంలో గల ఇంటిలో ఉండే వారని, ప్రస్తుత ధ్యాన మందిరం ఆయన నివసించిన ప్రాంతంలో నిర్మించిందేనని ఆలయ అర్చకులు చెబుతుంటారు. పురావస్తు అధికారి వెంకోబారావు మాత్రం తన 1920 నాటి నివేదికలో ఈ విషయాలేవీ ప్రస్తావించలేదు. అంటే అప్పటికి అది ప్రచారంలో లేదు. ఆ తర్వాత కాలంలోనే ధ్యాన మందిరం నిర్మిత మయ్యింది.

భద్రాచలం ఆలయం

అసలు రామదాసు చెరశాల నుంచి విడుదల కాకుండా అక్కడే చనిపోయాడనేవారూ ఉన్నారు. వంగూరి సుబ్బారావు అనే ఆయన 1957లో రాసిన తన ‘శతక కవుల చరిత్ర’ అనే గ్రంథంలో ఏమంటారంటే.. చెరశాల నుంచి బయటకు రాకుండా రామదాసు అక్కడే చనిపోయినట్టుగా జిల్లా మ్యాన్యుల్లో ఉన్నట్టుగా బ్రహ్మయ్య శర్మ అనే ఆయన తనకొక లేఖ రాసినప్పటికీ అది నిజం కాదని తెలిపారు. అందుకు 1920నాటి వెంకోబారావు నివేదికలోని కొన్ని అంశాలను ఆయన ప్రామాణికంగా తీసుకొన్నారు. రామదాసు కాలం నాటిదిగా చెప్పే పాత శిధిల శిలా శాసనం ఆలయంలో ఉన్నందున భక్త రామదాసు ఖైదులో మృతి చెందలేదని, ఆయన తిరిగి వచ్చి స్వామిని సేవించినట్టు కనిపిస్తోందని వంగూరు సుబ్బారావు అభిప్రాయపడ్డారు. రామదాసు తమ పూర్వీకుడంటూ గుంటూరు జిల్లా వినుకొండ తాలూకాలోని పెదకంచర్ల, పిచ్చికల పాలం, యేనుగుపాలెం తదితర గ్రామాలకు చెందిన 18 మంది ఒక ప్రమాణ పత్రాన్ని తనకు అందజేశారని ఆయన తన గంథంలో తెలిపారు. భక్త రామదాసు తిరిగి భద్రాచల ఆలయానికి వెళ్లి రాముడిని సేవిస్తూ వచ్చారని, ఆ సమయంలోనే .. అంటే 1652 ప్రాంతంలో ఆయన శిలా శాసనాన్ని రాయించారని సుబ్బారావు తన గ్రంధంలో అంచనా వేశారు. పైనే చెప్పినప్పినట్టుగా వీటికి స్పష్టమైన సాక్ష్యాలను ఆయన చూపించలేదు ( త్వరలో అయిదో భాగం)